In balans

 

Om in balans te komen is het nodig om zoveel mogelijk kanten van dit proces mee te maken. Naast succeservaringen horen daar ook gevoelens van stress, teleurstelling en tegenslag bij. Buiten het vertrouwde en het veilge ligt de uitdaging. Om daar te komen is (zelf)vertrouwen en lef nodig. Voor een effectief coachtraject probeer ik al deze facetten langs te laten komen.

Zo licht als mogelijk;zo diep als nodig

De cliënt, klein of groot, is aangever in dit proces. Ik geloof niet in forceren. Wél in de kracht van coaching om stappen durven te gaan zetten die leiden tot de verbetering of de oplossing waar behoefte aan is.

Olifantenpaadjes.

Dat zijn van die paadjes die ontstaan op plekken waar de gebaande paden niet de meest logische blijken te zijn. Ik vind ze super! Zo’n olifantenpaadje is snel en doelgericht. Daar hou ik van. Een mooie tool die ik hiervoor gebruik is de zogenaamde opvoedopstelling.

Een opvoedstelling werkt heel eenvoudig. Je onderzoekt, met de begeleider, kort je vraag: waar worstel je mee, waarin wil je verandering aanbrengen? Vervolgens breng je dit thema in beeld. Je kiest voor jezelf en je gezinsleden een vloertegel. Met vloertegels geef je jezelf en je kind of meerdere gezinsleden een plek in de ruimte. Je stapt vervolgens letterlijk in de dynamiek van je gezin. Je zult versteld staan van de kracht van deze ervaring. In mijn blogs lees je verhalen uit de praktijk hierover.

Een ander 'olfantenpaadje' is GroepsGeluk. In een groep(je) kinderen waar de onderlinge dynamiek uit balans is, maak ik hier gebruik van. Het is een speelse, systemische benadering die heel snel informatie geeft én mogelijkheden tot herstel in de groepsdynamiek.

Integratief

Ook wel: volledig; geheel; dingen combineren zodat deze elkaar aanvullen of een geheel vormen. Voor mij wil dat zeggen dat ik met een ruime blik naar de cliënt en zijn/haar hulpvraag kijk. Ik ga op zoek naar de samenhang en vebind deze met elkaar.

Ter illustratie een voorbeeld:

Een verlegen meisje kan moeite hebben met contact leggen (sociaal), zich hierover onzeker (emotie) voelen in de klas en door dit nare gevoel moeite hebben met concentratie. Dit kan haar prestaties beïnvloeden, waardoor zij niet optimaal tot leren komt (cognitie). Als ouders zich hierover zorgen maken en dit onbewust overbrengen op hun dochter kan zij zich op haar beurt weer schuldig gaan voelen (systemisch).

Uitgaande van het bovengenoemde voorbeeld is er van alles mogelijk als we kijken naar de hulpvraag vanuit het meisje. Zij zou kunnen aangeven dat ze last heeft van haar verlegenheid; van haar eenzaamheid in de klas; van haar concentratieprobleem; van haar 'slechte' cijfers; van haar bezorgde ouders of van het schuldgevoel richting haar ouders. Het maakt voor het proces niet uit waar de insteek ligt. Vanuit de integratieve visie komen de andere aspecten als vanzelf ook naar voren. Door deze aspecten met elkaar te verbinden is kans op een blijvend positief effect zeer groot!

foto